Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Bir adamın kafasında derin bir yara izi mevcuttu. Savaşta kafasına bir mühimmat parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Savaş ortamında ağır izler asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danca kurumunda bir zaman bakım görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Bazı günlerde kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve kırtasiye ürünleri başkalarının alması bekleniyordu okulun yanına bırakıyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Bütün çocuğun ayrı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın sakın!” demekle geçiyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.
Görevli danışmanı çaba başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı duyurdu.
Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı salonuna girer girmez, Rahman düştü, “Muallim!” bağırdı koşarak dede ve ninesinin elini öpmeye ilk kez yaptı.
Dışarısı soğukken ben, çift. Dede terlikle geldi. Ceketin altına giymiş gibi beyaz entarisini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu gizli sır kavramaya çalışıyorduk.
Baba Rahman’ın çoğu zaman evden, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri bilincinde şekilde yatarken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla kültürlüce.
Toplantıda ailenin de destekleriyle Rahman’ın bir rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ile işbirliği görevi bana verildi.
İlerleyen zamanlarda Rahman okulda koşarken kapıya. Bir şey olmadı ama canı yandı, uzun yoğun üzüldü. Rahman’ı avutmak için elini tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz bir adet kalemler yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap okuyor görerek uzak dan Rahman’ı sessiz sade> izledim. Rahman, farklı renklerde küçük kalemlerle bir şeyler çizerken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyordu. Daha sonra kağıt alırken önüme bıraktı.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, orada kalmak istiyor okula gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi. O yıl başka bir okulda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.
Yürürken Nasır ile karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü bulutlandı; bana saklamadı. Rahman sonraki sık sık birçok Suç olaylarına sorumsuzca polis kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli yetiskinlerin bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemBrand Week İstanbul 2027 Uyarısı: Ekonomik Belirsizlik Kalıcılaşıyor
GündemKurultay ikinci gününde 160 kişilik Parti Meclisi ve YDK üyeleri seçildi
GündemPortekiz’de barınma sorunu ve gençlerin talepleri: hükümetin politikalarıyla çatışma artıyor
Gündem